Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2011

Ωραιοπάθεια


Και να που φτάσαμε στο τελευταίο συναίσθημα του λεξικού σου, και στο πιο περίεργο : την ωραιοπάθεια. Λέξη γνωστή σε όλους, με εύκολη ετυμολογία. Λοιπόν ωραιοπαθής είναι αυτός που θαυμάζει την ομορφιά του και την επιδεικνύει συνεχώς, ή αλλιώς ο υπερβολικά αυτάρεσκος. Και θα μου πεις τώρα, τι κακό μπορεί να κάνει αυτό το συναίσθημα σε εμάς τους υπόλοιπους. Ας τα πάρουμε από την αρχή. Ο ίδιος ο ωραιοπαθής, εννοείται ότι είναι ένας ανθρωπάκος με τα όλα του. Γιατί; Μα προφανώς επειδή ασχολείται με τόσο ανόητα πράγματα, όπως η επίδειξη της ομορφιάς του και τίποτα άλλο. Και όταν εννοούμε ομορφιά μην μένεις μόνο στην εξωτερική, σκέψου γενικά, ένα όμορφο ρούχο, ένα όμορφο αυτοκίνητο, κλπ. Άψυχα, υλικά αγαθά που τρέφουν την ματαιοδοξία του και συμπληρώνουν το πακετάκι της ωραιοπάθειας.

Παλιότερα, που ήμουν πιο ρομαντικός ή αφελής ή απλά ένας αφελής ρομαντικός, όλες αυτές τις υπάρξεις τις νόμιζα άκακες, εντάξει, κενές, χωρίς ουσία, τις κρατούσα μακριά από εμένα αλλά ακίνδυνες. Δεν είναι έτσι όμως. Σε καιρούς τόσο ασταθής, ζώντας σε μία σφαίρα-κοινωνία, όπου είμαστε σημεία που κινούμαστε μέσα σε αυτήν την σφαίρα, όλοι έχουμε ευθύνες για όλα. Και εδώ θα σταθώ, με αφορμή την ωραιοπάθεια. Οι ωραιοπαθείς, ανθρωπάκια χωρίς ιδανικά, τα έχουν φτιάξει όλα όμορφα, ζωούλα, σπιτάκι, δουλίτσα (σημ. όλα υποκοριστικά, επίτηδες για να χάνεται η ουσία της λέξης μέσα στην γλύκα του υποκοριστικού) και μόνη τους μέριμνα να επιδεικνύουν στους αντίστοιχους ανόητους ωραιοπαθής ό,τι έχουν. Κινούμενοι σε συγκεκριμένες συντεταγμένες μέσα στην σφαίρα-κοινωνία επηρεάζουν και εμάς τους υπόλοιπους, μπλοκάροντας τις συντεταγμένες μας, έτσι δεν μπορούμε να κινηθούμε όπως θα θέλαμε.

Η ωραιοπάθεια, και όλο το προφίλ ανθρωπάκου από το οποίο πηγάζει είναι καταδικαστέα, και το ίδιο καταδικαστέοι είμαστε και όλοι εμείς που συνεχίζουμε να την ανεχόμαστε. Επειδή, είναι η τελευταία μας επίσημη συζήτηση, ειλικρινά θα ήθελα να σταθώ στις ανόητες κενές υπάρξεις που απλά μάς βαραίνουν και έχουν οδηγήσει σήμερα την σφαίρα-κοινωνία που ζούμε στα όρια της συρρίκνωσης. Δεν ξέρω πώς μπορεί να σταματήσει αυτός ο κατήφορος. ‘Η μάλλον έχω να προτείνω κάτι, την αδιαφορία. Οι ωραιοπαθείς υπάρξεις συντηρούνται μέσω της αυτοπροβολής. Αν σταματήσει να υπάρχει κοινό, τι θα κάνουν; Θα αρχίσουν να λιγοστεύουν σιγά σιγά και στο τέλος (στα πλαίσια ενός πολύ αισιόδοξου πλάνου) θα σταματήσουν να υφίστανται. Πρέπει λοιπόν να σταματήσουμε να είμαστε ανεκτικοί, συμπονετικοί, και άλλα τέτοια απέναντι στα ανθρωπάκια. Αλλιώς είμαστε και εμείς εν δυνάμει ωραιοπαθείς. Στο έχω ξαναπεί, είμαστε σε πολύ κρίσιμο σημείο ως σφαίρα-κοινωνία, ή θα συρρικνωθούμε εντελώς χαμένοι μέσα στην ματαιοδοξία, ή θα σωθούμε και θα κινούμαστε πια σε σωστές συντεταγμένες. «…Κι αφού πια τότε θα 'ναι αργά νέες χίμαιρες να πλάσεις, ή ακόμη μια επιπόλαιη και συμβατική χαρά, θ' ανοίξεις το παράθυρο για τελευταία φορά, κι όλη τη ζωή κοιτάζοντας, ήρεμα θα γελάσεις.» (Κ. Καριωτάκης/Ένα ξερό δαφνόφυλλο)

Μιλώντας για την ωραιοπάθεια και ό,τι αυτό συνεπάγεται, μου έρχεται στο μυαλό η Σουζανίτα, ένας συμπρωταγωνιστής της Μαφάλντα. Η Σουζανίτα έχει πολλούς σοβαρούς στόχους στη ζωή της: Κάποτε θα γίνει μια πολύ σπουδαία μητέρα ενός πολύ σπουδαίου γιατρού και όλοι θα λένε πόσο σπουδαία είναι. Στις συζητήσεις της, το μόνο που επιδεικνύει συνέχεια είναι η ομορφιά της (τρόπος του λέγειν, δηλαδή) και τους πολύ σημαντικούς στόχους της που αφορούν έναν πλούσιο και καλό γάμο για να έχει ένα πολύ όμορφο σύζυγο, ένα πολύ ωραίο σπίτι, κλπ. Και από την άλλη έχουμε την Μαφάλντα, γεμάτη ανησυχίες για τον κόσμο, προβληματισμούς και πραγματικούς στόχους. Έτσι και εμείς, ζούμε ανάμεσα στη Σουζανίτα και στη Μαφάλντα, πότε γέρνουμε από την μια και πότε από την άλλη. Όχι, όμως άλλο πια, θα πρέπει να διαλέξουμε στρατόπεδο. Τέρμα η ανοχή!!! Ή είμαστε με την Σουζανίτα ή με την Μαφάλντα. Ή θα μείνουμε δέσμιοι μιας κενής ύπαρξης χορεύοντας το βαλς το χαμένων ονείρων με τον πλούσιο σύζυγο μέσα σε ένα πλούσιο σπίτι (http://www.youtube.com/watch?v=5q9H2cd36RU&feature=related) ή θα αναδυθούμε ελεύθεροι άνθρωποι πια, σε μια κοινωνία που δεν θα είναι σφαίρα. Θα είναι όλα τα γεωμετρικά σχήματα μαζί, θα είναι όλος ο χώρος!!

………………..

Ο μικρός μικρός άνθρωπος θα ήθελε να ευχαριστήσει θερμά όσους αφιέρωσαν χρόνο να διαβάσουν τα λόγια του. Ελπίζει να τους έπεισε ότι αξίζει να προσπαθεί κανείς συνεχώς να είναι άνθρωπος και όχι να διαλέξει τον εύκολο δρόμο του ανθρωπάκου. Όσο για την γράφουσα, επιφυλάσσομαι σε έναν επίλογο, κάτι σαν κατευόδιο για τον μικρό μικρό άνθρωπο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου