Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Φόβος


Ο φόβος είναι το αδελφικό συναίσθημα του τρόμου, που ήδη σου έχω μιλήσει για αυτόν. Πρόκειται για ένα έντονο συναίσθημα, που προκαλείται εξαιτίας κάποιου κινδύνου ή απειλής. Με τον φόβο, επίσης εκφράζεται πολλές φορές και η έντονη ανησυχία μας για κάτι. Ο κάθε φόβος μπορεί να ξεφύγει και να γίνει τρόμος, όμως μην ξεγελιέσαι. Και μέσα στα όρια του φόβου να μείνει, αυτό το συναίσθημα μπορεί να σε καθηλώσει στην απραξία και στη μιζέρια.
Ο πρώτος φόβος που αφορά τον φόβο για κάποιον κίνδυνο, είναι γνωστός σε όλους μας. Τον έχουμε βιώσει όταν κάτι πραγματικό ή και φανταστικό νιώθουμε να μας απειλεί. Το καλό με αυτόν τον φόβο είναι ότι μπορεί κανείς πιο εύκολα να τον περιορίσει. Πώς; Όταν περάσει ο κίνδυνος ή η απειλή. Είναι πιο περιορισμένης διάρκειας αυτός ο φόβος. Εκτός εάν είναι έντονη η ανησυχία μας για μια απειλή φανταστική, που πέφτουμε στην κατηγορία του δεύτερου φόβου.
Ο φόβος αυτός πηγάζει από την έντονη ανησυχία μας για κάτι. Τώρα θα μου πεις, γιατί να αφήνουμε την απλή, άκακη κατά τα άλλα ανησυχία, να παίρνει προαγωγή και να γίνεται βασιλιάς φόβος; Η απάντηση μάλλον είναι και η προφανής, δεν το καταλαβαίνουμε.
Μιλώντας για τον φόβο, μου έρχεται στο μυαλό ο Γιεγιεδίξ, ο ανιψιός του Μαζεστίξ, από τις περιπέτειες του Αστερίξ. Αυτός ο νεαρός λοιπόν, φοβάται ακόμη και την σκιά του, οπότε ο πατέρας του τον στέλνει στο χωριό των ανυπότακτων Γαλατών για να γίνει θαρραλέος. Και πάνω που τα πήγαινε καλούτσικα εμφανίζονται οι Νορμανδοί, φημισμένοι ως ατρόμητοι πολεμιστές. Ο αρχηγός τους, έχοντας παρανοήσει λίγο τα πράγματα, ψάχνει να βρει κάποιον που να γνωρίζει το φόβο, γιατί νομίζει ότι ο φόβος σε κάνει να πετάς. Οπότε, αιχμαλωτίζουν τον Γιεγιεδίξ, που αν και φοβισμένος δεν μπορεί να πετάξει… Ευτυχώς παρεμβαίνουν οι Αστερίξ και Οβελίξ και βάζουν τα πράγματα στη θέση τους, σώζουν τον Γιεγιεδίξ και εξηγούν στους Νορμανδούς τι πραγματικά είναι ο φόβος.
Η δική μου σχέση με τον φόβο; Σχετικά με τον πρώτο φόβο, λόγω κινδύνου ή απειλής, κινείται μέσα σε λογικά πλαίσια. Σχετικά με τον δεύτερο φόβο, λόγω ανησυχίας, κινείται μέσα σε εντελώς παράλογα πλαίσια. Το μυαλό μου εξασκημένο να πηγαίνει κόντρα στην ψυχική μου ηρεμία, ανησυχεί συνεχώς, πριν από όλα, για όλα. Και σιγά σιγά η ανησυχία γίνεται φόβος, και στη συνέχεια τρόμος. Και το άσχημο είναι ότι όσο φοβάσαι τόσο πληθαίνουν αυτά που φοβάσαι «Ο φόβος, όνομα ουσιαστικόν, στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός :οι φόβοι. Οι φόβοι για όλα από δω και πέρα» (Ο πληθυντικός αριθμός/Κική Δημουλά).
Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι θα πρέπει να αντιμετωπίζω συνεχώς τους φόβους μου για κάποια πράγματα. Τι εννοώ; Ανησυχώ για την έκβαση κάποιου σημαντικού πράγματος, φοβάμαι για την αρνητική του κατάληξη, και εάν όντως καταλήξει αρνητικά, ξαναρχίζω να φοβάμαι για την συνέχεια. Ο φόβος δίνει όντως φτερά, αλλά όχι για εκεί που νομίζουμε. Μας φοράει όμορφα, γερά φτερά, και με τον αυτόματό του κατευθυντήρα μας πάει κατευθείαν στη λημέρια του τρόμου. Αυτό είναι ο φόβος για εμένα, ο προθάλαμος του τρόμου. Και μετά; Μετά η μιζέρια!!!
Το αντίδοτο του φόβου είναι οι θετικές σκέψεις, η ελπίδα, να προσπαθούμε να έχουμε ανθρώπους δίπλα μας έτοιμους να αντιμετωπίσουν τους κάθε λογής Νορμανδούς. Και ο Γιεγιεδίξ νομίζεις θα τα κατάφερνε να σωθεί μόνος τους, χωρίς τον Αστερίξ και τον Οβελίξ; Σίγουρα όχι.
Δεν μπορώ να σου πω τίποτα άλλο, γιατί και τώρα που σου μιλάω είμαι βουτηγμένος στον φόβο μου. Προσπαθώ να ανασύρω την ελπίδα μου για να μη φοβάμαι. Ποιος ξέρει, ίσως κάποια στιγμή δεν χρειασθεί άλλο να φοβάμαι τους φόβους μου.
Τώρα που το κορίτσι χάθηκε από τους δρόμους κυκλοφορεί πανίσχυρος στην πολιτεία ο φόβος (http://www.youtube.com/watch?v=y9UJEcrHagw)

......................................
Ραντεβού την άλλη Κυριακή 10 Απριλίου με το συναίσθημα της χαράς.

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Υπομονή


Μου αρέσει που με ρωτάς για την υπομονή, γιατί είναι ένα συναίσθημα που άδικα πιστεύω με κατατρέχει χρόνια, θα σου εξηγήσω παρακάτω. Θα σε ξεκινήσω με τα απλά: τι είναι η υπομονή. Είναι η ικανότητα (ιδιότητα) κάποιου να περιμένει ήρεμος, για κάτι. Από εδώ και κάτω, θα πρέπει να διαχωρίσουμε την υπομονή για την επίτευξη στόχων, όπου αυτός που την βιώνει προσπαθεί για να πετύχει, και την υπομονή για την «επίτευξη» ουτοπικών στόχων, όπου αυτός που την βιώνει απλά βιώνει καρτερία.
Η υπομονή για την επίτευξη στόχων είναι κάτι που όλοι βιώνουμε, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο. Η αλήθεια είναι ότι είναι μια κατάσταση κουραστική, όχι επειδή προσπαθείς να πετύχεις κάτι, αλλά γιατί η αναμονή για την επίτευξή του σου δημιουργεί πολλές φορές άλλα συναισθήματα. Ανασφάλεια, κούραση, απογοήτευση, πολλές φορές και θυμό ή και ζήλεια (βλέποντας ότι κάτι τόσο δύσκολο για εσένα, για άλλους είναι πανεύκολο).
Η υπομονή για την επίτευξη ουτοπίας είναι (συνήθως) επακόλουθο της προηγούμενης υπομονής. Κάποιες φορές βάζουμε στόχους πολύ πιο πέρα από ό,τι μπορούμε να πετύχουμε. Και ενώ θα έπρεπε να συμβιβαστούμε με αυτό και να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας, η εγωιστική μας φύση ξαναχτυπά. Δεν μας αφήνει να αποδεχτούμε ότι δεν πετύχαμε, και συνεχίζουμε σπασμωδικά να αποζητάμε ό,τι δεν μπορούμε να πετύχουμε. Ο καιρός περνάει, ο ουτοπικός στόχος δεν επιτυγχάνεται και προφανώς την υπομονή διαδέχεται η άσκοπη καρτερία. Και βιώνοντάς την μεταλλασσόμαστε σε ανθρωπάκους.
Ένας ήρωας που με την υπομονή καταφέρνει να πετύχει το δύσκολο στόχο του, είναι ο κύριος Fredricksen. Τον θυμάσαι; Ο ιδιόρρυθμος παππούς από την ταινία «UP». Ο στόχος του φάνταζε στην αρχή ουτοπία: να μεταφέρει το σπίτι του στους «Παραδεισένιους καταρράκτες», ένα όμορφο μέρος κάπου μακριά από τον πολιτισμό στην Ν. Αμερική. Ένας στόχος που είχε υποσχεθεί στην γυναίκα του. Με μεγάλη υπομονή και με τη βοήθεια του χαριτωμένου, αλλά γκαφατζή προσκόπου Russell, τα καταφέρνει. Κατάφερε να μετατρέψει την καρτερία που βίωνε πριν (περιμένοντας το τέλος του δηλαδή) σε υπομονή και να πετύχει. Βέβαια, πέρασε δύσκολα. Αντιμέτωπός του ένας άλλος ήρωας, ο Charles Muntz. Ο εξερευνητής αυτός βίωνε για χρόνια την υπομονή για επίτευξη ουτοπικού στόχου: να παγιδεύσει το σπάνιο και μοναδικό πουλί που ζει μόνο εκεί, τον Kevin, και να τον δείξει στους ανθρώπους (για να αποδείξει ότι ανακάλυψε ένα νέο είδος πτηνού). Προσπαθούσε χρόνια, δεν τα κατάφερνε, και όμως η καρτερία του τον έκανε αδίστακτο και αδιάφορο για ο,τιδήποτε άλλο. Αποζητούσε τον Kevin, ζωντανό ή νεκρό.
Στη πραγματική ζωή, δεν αλλάζουν και πολύ τα πράγματα. Ακροβατούμε μεταξύ της υπομονής για επίτευξη στόχου και υπομονής για επίτευξη ουτοπίας. Μέσα μας κρύβεται ο Fredricksen και ο Muntz, ο άνθρωπος και ο ανθρωπάκος που χορεύουν τάνγκο (http://www.youtube.com/watch?v=8ABZKeisgyk). Ο ένας παλεύει να μεταφέρει το σπίτι του στους Παραδεισένιους καταρράχτες και ο άλλος να πιάσει τον Kevin.
Η δική μου σχέση με την υπομονή; Σχετικά με αυτήν για την επίτευξη στόχων, με κατατρέχει από παιδάκι. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου δεν έχω καταφέρει κάτι χωρίς υπερπροσπάθεια και μεγάλη υπομονή. Μπορεί να φταίει ο τρόπος που προσπαθώ, μπορεί να είναι λάθος, δεν ξέρω. Πάντως, έχω βαρεθεί την υπομονή μου. Πολλές φορές αναρωτιέμαι μήπως οι στόχοι που βάζω είναι λάθος για εμένα, και χωρίς να το καταλαβαίνω να πέφτω στην παγίδα της καρτερίας κυνηγώντας τον Kevin που ποτέ δεν θα πιάσω. Η φράση που με δαιμονίζει περισσότερο όταν την ακούω είναι «κάνε υπομονή». Γιατί μόνο εγώ ξέρω πόσο υπομονή έχω κάνει μέχρι τώρα και πόση ακόμη θα κάνω για να πετύχω κάποια πράγματα πολύ σημαντικά για εμένα.
Ίσως, δεν έχω βρει τον Russell μου ακόμη, ίσως και να τον έχω βρει, απλά να μην τον αφήνω να με βοηθήσει, ίσως να μην έχω αρκετά μπαλόνια για να σηκώσω τους στόχους μου, ποιος ξέρει; Πάντως ακόμη παλεύω για να βρω τους δικούς Παραδεισένιους καταρράκτες, ελπίζοντας σε μια ανταποδιδόμενη υπομονή και όχι σε μία μάταιη καρτερία.
………………………………………
Ραντεβού την άλλη Κυριακή 20 Μαρτίου (??) με τον φόβο.